Í löndunaraðgerðum á göngusvæði eru lendingarfar einstök eign.
Dardanelles-sundið, sem er staðsett á milli Anatólíuskagans og Balkanskaga, er eina sjóleiðin fyrir strandlönd Svartahafsins. Í fyrri heimsstyrjöldinni fór hin fræga Gallipoli herferð fram hér. Hersveitir bandamanna, fyrst og fremst Bretar og Frakkar, reyndu skjóta strandhaussárás. Þar sem sérstakt lendingarfar hafði ekki enn verið þróað gátu hermenn, eftir að hafa fest löndunarskip sín, aðeins reitt sig á bráðabirgðabáta til að ráðast á ströndina. Undir miklum strandskotaliðsskotum urðu herir bandamanna fyrir miklu mannfalli.
Þegar stríðið ágerðist, viðurkenndu Bretar fljótt mikilvægi lendingarfara og breyttu brýn lotu af grunnum-vélknúnum prömmum með lendingarbrýr og herklæðum. Þrátt fyrir að þessir prammar hafi ekki breytt niðurstöðu herferðarinnar fóru löndunarfarir, sem sáu um flutninga skipa-til-lands, að vekja athygli ýmissa herja.
Í kjölfarið voru Bretar brautryðjendur í breytingum á vélknúnum prömmum, stækkuðu skrokkinn og bættu við hlífum til að auka vinnslugetu lendingarfarsins á grunnu-vatni, sem leiddi til þróunar X-léttari lendingarfarsins. Í kjölfarið kynntu Bandaríkin, sem sóttu innblástur frá X-léttari lendingarfarinu, stórt skutop og hengdar lúgur til að auka enn frekar vernd og burðargetu lendingarfarsins. Hvolf-laga lúkar þess voru málaðar svartar og hún var nefnd „Bjalla“ lendingarfarið.
Hins vegar sýndu „Beetle“ lendingarfarið vandamál við notkun, þar á meðal lélega aðlögunarhæfni við erfiðar aðstæður á sjó, of mikið vélarrými og vatnssöfnun í lúgunum. Í seinni heimsstyrjöldinni, þegar Kyrrahafsstríðið braust út, brotlenti „Beetle“ lendingarfarið oft í landhelgisaðgerðum, sem gerði breytingar á skrokknum brýna nauðsyn.
Skipahönnuður hjá Higgins Shipyard í Bandaríkjunum setti tvíátta stýri og hálf-fala skrúfu í lendingarfarið og þróaði LCVP lendingarfarið. Þetta lendingarfar notaði mörg neðansjávar knúningskerfi og nákvæmnisstýringarkerfi, sem bætti siglingastöðugleika þess verulega. Ennfremur samþætti hann aðgerðir starfsmanna og lendingarfara farartækja og tók upp flata skrokkhönnun sem gerði LCVP kleift að framkvæma fjöl-, mjög skilvirkar lendingaraðgerðir í froskaflugi. Það var einmitt vegna þessara kosta sem LCVP lendingarfarið braut í gegnum nokkrar varnarlínur við lendingu í Normandí og flutti tugþúsundir hermanna á strendurnar.
Eftir seinni heimsstyrjöldina voru sigurveldin ekki blinduð af sigri. Gífurlegt mannfall í lendingaraðgerðum með froskalausum var stöðug áminning um að tilfærslu-lendingarfarar henta ekki á flestar strendur og hermenn sem lenda myndu enn verða fyrir meiðslum og dauðsföllum við landgöngur og strandlendingar. Hvernig hægt er að ná betur saman-til-skipasamþættingar frá landi og draga úr mannfalli varð áhyggjuefni sjóhers um allan heim.
Árið 1959, á evrópsku hafsvæði, fór breski flugmaðurinn Cockerell vel yfir Ermarsund á rúmum tveimur klukkustundum um borð í sjálfþróaðri svifflugu. Í samanburði við lendingarfar þess tíma höfðu svifflugur kosti eins og meiri hraða, meiri burðargetu og víðtækari notkun á lendingarumhverfi.
Vísindamenn áttuðu sig fljótt á lendingarmöguleikum svifflugna. Frá því á sjöunda áratugnum þróaði Bretland BH-7 sviffluguna, Almaz aðalhönnunarstofa Sovétríkjanna þróaði sviffluguna í Svansflokki og bandaríska fyrirtækið Texstrand Marine Systems setti á markað LCAC sviffluguna og hófst þar með „svifafaratímabilið“ fyrir löndunarfar.
